Tajemnica czwarta radosna

Ofiarowanie Pana Jezusa w świątyni

Bądź pozdrowiona Maryjo! Bądź pozdrowiona Pani i Królowo nasza! Błogosławimy Cię w tajemnicy ofiarowania Pana Jezusa w świątyni. Uwielbiamy w Tobie Maryjo Boga, który jest światłem i zbawieniem dla całego świata. Uwielbiamy Boga w Twojej pokorze, w Twojej wierze i w Twoim przyjęciu z całkowitym poddaniem się i ufnością wszystkich wyroków Bożych.

Maryjo, oddajemy Ci nasze serca, oczyść, rozpal miłość, wyproś nam światło Ducha Świętego, abyśmy mogli poznać wolę Bożą i wypełnić ją z Twoją pomocą.

Matko Najświętsza niosąca światłość świata – Jezusa Chrystusa, przyjdź, aby nasze umysły zostały na nowo oświecone prawdą, a serca rozpalone miłością. Pragniemy dzisiaj wynagradzać Twemu sercu, przebitemu mieczem boleści za grzechy własne i wszystkich ludzi.

Z Ewangelii św. Łukasza:

„Gdy potem upłynęły dni ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, przynieśli Je do Jerozolimy, aby Je przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu. Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego. A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek prawy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza Pańskiego. Za natchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił: «Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela» A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: «Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu».

Była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem i pozostała wdową. Liczyła już osiemdziesiąty czwarty rok życia. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy.”

Syn Boży stał się człowiekiem, aby zbawić ludzi i przywrócić im na nowo dziecięctwo Boże. Przyszedł na ziemię, aby złożyć Siebie w ofierze Bogu Ojcu za cały świat.

Już 40 dni po Swym narodzeniu, ofiarował się Ojcu przez ręce Maryi w Świątyni Jerozolimskiej .Obecni w świątyni ludzie, nie zauważyli jak wielkie dokonują się wśród nich tajemnice, poznali je tylko ci, którym Duch Święty to objawił. Symeon, oświecony nadprzyrodzonym światłem, rozpoznał Godność Matki i Syna i tajemnicę zjednoczenia ich Serc. Wygłosił proroctwo mówiące o miłości i bólu, jaki przeszyje Serce Maryi, złączonej z Jezusem w dziele odkupienia.

Tajemnica ofiarowania Pana Jezusa w świątyni jest pełna światła. Symeon nazywa Chrystusa Światłem na oświecenie pogan i Chwałą ludu Izraela. Światło to oznacza światłość prawdziwą, która pozwala widzieć rzeczywistość taką, jaka ona jest naprawdę.

„Oto ten przeznaczony jest na upadek i powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą”. Chrystus był i jest znakiem sprzeciwu dla wielu. Jaki to ból Serca Maryi. Dzisiaj pragniemy przepraszać za wszystkie bunty i sprzeciwy wobec woli Boga, jakie miały miejsce w naszym życiu, chcemy wynagrodzić ten grzech, oddając się Jezusowi przez Maryję.

W tajemnicy ofiarowania Pana Jezusa w świątyni, odnajdujemy przykłady ofiarowania się Bogu dla osób konsekrowanych, dla rodzin, dla osób samotnych. Jezus ofiarowujący się Ojcu za zbawienie ludzi i Maryja składająca siebie w ofierze w zjednoczeniu z ofiarą Syna, to wzór miłości bezinteresownej, pełnej poświęcenia za innych, nie szukającej siebie, nagrody i wzajemności, lecz chwały Bożej i zbawienia dusz. Może nie łatwo jest dzisiaj żyć taką miłością, bo duch świata jest przeciwny. Świat dąży do użycia, mówi: „mi się należy„. Umartwienie i ofiara są dla niego niezrozumiałe. Lecz my nie otrzymaliśmy ducha świata, lecz Ducha, który z Boga jest – On jest mocą i mądrością.

Głosimy mądrość Krzyża, której nie poznał żaden z władców tego świata. Syn Boży mówi: „Ofiary ani daru nie chciałeś, aleś Mi utworzył ciało; całopalenia i ofiary za grzech nie podobały się Tobie. Wtedy rzekłem: Oto idę -w zwoju księgi napisano o Mnie – abym spełniał wolę Twoją, Boże” [Hbr 10, 5-7].

Maryja jednocząc się ze swym Synem, jak echo tych słów odpowiada na plan ojca: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa Twego.”

My również, niby żywe kamienie jesteśmy budowani jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo dla składania duchowych ofiar, przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa .

Matka najświętsza ukazuje rodzicom, jak ważne jest ofiarowanie dzieci Bogu. Jej przykład skłania rodziców do zastanowienia się, czy wychowują swe dzieci dla Boga, dla jego chwały , czy dla siebie, dla zrealizowania w nich swoich pragnień, ambicji. Stwórca ma wobec każdego człowieka swój plan. Czy staramy się rozpoznać ten plan i pomagać dzieciom w realizacji Bożych zamysłów? Czy nie przeszkadzamy im, gdy Bóg powołuje je do swojej służby? Czy jesteśmy gotowi wraz z nimi złożyć tę ofiarę Bogu?

Syn Boży chciał ofiarować się Ojcu na rękach Maryi. Zachęcił nas w ten sposób, abyśmy oddawali siebie i swoje dzieci Jemu przez Maryję. Mamy wiele przykładów na to, jak wspaniałe owoce przyniosło zawierzenie Maryi dzieci, dokonane przez rodziców. Zdarza się, że rodzice ofiarują swe Dzieci Maryi wtedy, gdy mają z nimi trudności, gdy nie potrafią sobie poradzić. Czy tylko wtedy i tylko takie dary wypada dawać Stwórcy i Zbawicielowi? Czy nie należy także dawać tego, co dla nas najdroższe, najlepsze?

Poświęcenie Jezusowi przez Maryję to nie wyłącznie oddanie dziecka pod opiekę, to prośba, aby było zbawione, aby spełniło Boży zamysł i przyczyniło się do jak największej chwały Bożej.

Symeon i Anna są wzorem dla ludzi starszych. Ukazują światu życiem, jak służyć Bogu przez modlitwę i post. Oto właśnie prosi Matka Boża w Fatimie. Nie marnujmy czasu na niepotrzebne gadulstwo, plotki, oglądanie programów telewizyjnych bez większej wartości, internet. Ten czas można ofiarować Bogu, aby z Nim zbawiać świat.

Z objawień i orędzi Matki Bożej Fatimskiej dowiadujemy się że dzisiaj Bóg chce ratować świat przez Maryję. Wezwanie do ofiarowania się Jej Niepokalanemu Sercu to zaproszenie skierowane do nas. Czy chcemy wziąć udział w planie Boga oddając się do dyspozycji Jego Matce?

Na czym polega ofiarowanie się Maryi? Możemy wyrazić je w różny sposób i różnymi słowami. Zewnętrzna forma jest mniej ważna, najważniejszy jest akt woli. Chodzi o to, aby zjednoczyć swoją wolę z wolą Maryi. Czy tego samego chcemy i tego samego nie chcemy co Ona? Ofiarować się to oddać się całkowicie do dyspozycji, aby Matka Boża mogła z nami robić, co Jej się podoba. A jeśli zechce użyć nas jako narzędzia do wykonania swoich planów, jaki to wielki zaszczyt. Tylko czy jesteśmy gotowi oddać Jej dusze, ciała i wszystko co posiadamy?

Całkowite oddanie jest niemożliwe bez zaufania. Powierzyć wszystko, to znaczy zawierzyć Jej, uwierzyć w Jej miłość i potęgę. Czy ufamy Jej jak dzieci?

Ofiarowanie to nie tylko oddanie się w opiekę. Czy prosimy Maryję o głębsze poznanie Jej, o coraz większą miłość, o pragnienie aby wynagradzać za grzechy, które są bólem Jej serca?Niektórzy pragną aby Matka Boża im służyła. A my? Jak rozumiemy nasze oddanie się? Czy uczynimy to tak, aby Maryja wiedziała, że to my chcemy Jej służyć, a nie odwrotnie, aby ona nam służyła?

Nie wystarczy dokonać aktu ofiarowania, trzeba nim żyć na co dzień. Trzeba dążyć do tego, aby wszystko robić z Maryją, przez Maryję, w Maryi i dla Maryi. Ona czeka na nasze codzienne wysiłki, na codzienne ufne zawierzenie.

Maryjo, wpatrując się w Ciebie w scenie ofiarowania, prosimy Cię, weź nas i nasze rodziny w Swoje matczyne ramiona, ofiaruj nas Ojcu tak, jak kiedyś ofiarowałaś Jezusa. Ofiaruj nasze codzienne zmagania, troski, kłopoty, cierpienia i słabości, ale także nasze plany i marzenia. I powiedz Bogu, że jesteśmy Twoimi dziećmi, które choć słabe i grzeszne, jednak pragną kochać Go, wypełniać Jego wolę, przynosić Bogu chwałę całym swoim życiem. AMEN

Drukuj